Na een weekje of anderhalf radiostilte via het blog, maar heb m’n twitters wel geupdate, eindelijk weer tijd om wat te schrijven. Ben zaterdag de 16^de weer teruggekomen in Chongqing en ben weer thuis bij de ouders van Hua. De volgende dagen zijn als volgt, subject to change: zondag t/m dinsdag nog hier in Chongqing en woensdag ochtend vliegen we naar Chengdu. De bus duurt te lang en is onhandiger met alle baggage om van hier naar busstation te gaan en in Chengdu naar hotel. In Chengdu ontmoeten we Machiel die maandag aankomt in Chengdu met de KLM. Die blijft dan t/m donderdag daar en gaat met zelfde vlucht weer terug. Toch leuk om eens door een vriend bedient te worden op een vlucht. Ik denk dat ik het “call for assistance”-knopje veel zal gebruiken.

Nu over de afgelopen week. Wat ik tussen vorige blog en mijn trip naar Beijing heb gedaan ben ik vergeten. We hebben lekker gehotpot met familie, geshopt, toeristische dingen gedaan. Thats sums it up i guess. Via m’n twitter is wel te volgen hoe en wat. Maar afgelopen zondag de 10^de ben ik dus naar Beijing gevlogen met China Air vanaf Chongqing airport. De security op de airport was grootser dan voorheen gezien, net alsof er een ELAL vlucht op schiphol was aangekomen met politie en Swatteams. De paspoort en baggage controle was ook strenger dan normaal voor een binnenlandse vlucht. De vlucht was goed, 15 min. te laat vertrokken vanwege de security in Beijing. Tijdens de vlucht een tijdje half chinees / engels gepraat met een studente die naast me zat en in CQ studeerde. In Beijng kwam ik aan op de nieuwe terminal, T3, wat echt meesterwerkje is aan design en logistiek. Vanaf de baggage band loop je zo naar de nieuwe airport express die me voor 25yuan naar net buiten het centrum brengt. Vroeger moest je taxi nemen en dat kostte dan zo’n 90yuan. Deze subway gaat met 2 tussenstops (T1/T2 en 3^e ringweg) naar Dongzhimen waar een heel nieuw busstation is gevestigd. Vandaar nam ik een taxi naar m’n gereserveerde hotel in het winkelgedeelte van de stad (Wangfujing). Het hotel was goed en ook redelijk geprijst, zeker gezien de vooraf vastgestelde prijzen van 10 keer de normale prijs tijdens deze periode. Door de visaregels en minder bezoekers zijn de prijzen weer bijna normaal wat dus een goede zaak is voor spontane bezoekjes aan deze geweldige 2^e stad in mijn hart J.

Na inchecken meteen naar het Holland Heineken Huis (HHH) om daar ’s uit te checken wat er allemaal gebeurt. Het HHH is in het Agricultural centrum vlak achter het Sheraton hotel (waar ik in 2000 een maand verbleef) en Sanlitun (het uitgaansgebied). Bij de ingang werd gekeken of je een Nederlands paspoort had, buitenlanders komen er ook wel in en Chinezen alleen met uitnodiging. Het begon te regenen als de weet-ik-veel-welke-ziekte en mijn rode LeQoc schoenen en kleding waren soaking nat. De kleding droogde snel op, maar de schoenen en sokken niet. Dus dit betekende nieuwe schoenen kopen en wel bij LiNing op maandag. Li Ning was degene die het vuur aanstak op 8-8-8 en wiens vermogen in aandelen tijdens die ceremonie met meer dan 300.000.000 dollar steeg tijdens die toch. Binnen in HHH is alles volledig Nederlands, van bediening, security, prijzen, televisie (Nederland 1), de krant (Telegraaf tijdelijk gedrukt in Beijing), het eten (kroketten, patat met), de winkels (Suit Supply en Heineken zelf), het bier (Heineken voor Nederlandse prijzen), De DJ’s (538, Erick-E), de Artiesten (zondag: Jan Smit, maandag: Guus Meeuwis, dinsdag: Van Velzen en vrijdag Jeroen van den Boom), het publiek (Hockeypubliek, met bobo’s en vips), de BN-ers (Nijpels, Linda de Mol, Albert Verlinde, CEO’s) en de inrichting (alles in oranje maar zonder een spijker te hebben mogen slaan, na afloop is alles binnen een dag weer in originele staat te maken). Het enige chinese waren de schoonmakers, maar die genoten van ons gekke oranje volkje. Jesse zou de volgende morgen komen maar die had me al flink onder druk gezet om kaartjes te gaan kopen. In het HHH verkopen ze elke dag tussen 12 en 15 kaartjes voor de komende 3 dagen, dus dat was mazzel. Op maandagochtend stond ik om 11 uur als 3 in de rij en kon dus intekenen op leuke kaartjes voor maandag en dinsdag. Ik had voor elke dag een ochtend / middag programma gekozen. De prijzen waren normaal chinees en ATP legde daar 10% bovenop. Voor 80 euro had ik voor 2 personen kaartjes voor 4 evenementen. Maandag zijn we eerst naar Volleybal gegaan en zagen daar de dames van Brazilie de Russische dames overklassen. Daarna had ik een afspraak met een oud-collega om over zaken te praten en Jesse en ik zijn naar mijn oude kantoor gegaan. Toen had Jesse ook wel zin in een kroket (na een jaar in HongKong kan je ergens zin in hebben) en zijn we naar het HHH gereden en rustig ff krantje gelezen en snacks gegeten. Toen hebben een taxi genomen naar het hockeystadion vlakbij Nationale Station (ook wel Birds Nest). We reden er helemaal omheen en zagen zelfs de vlam, toen zeiden we tegen elkaar hier gaan we morgen terugkomen om alles goed te bekijken. We reden ook langs het Olympisch dorp waar alles zeer streng bewaakt is. Aangekomen bij het Hockeyveld bleek dat alles qua drinken en eten gewone normale prijzen heeft: watertje voor 50cent, bier voor 80cent etc. Dus dat was nog eens goed en niet te commerciel. We zaten achter één van de goals en zagen Nederland Zuid Afrika met 5-1 verslaan. Het was geen geweldige wedstrijd maar erg super om mee te maken. De terugweg was moeilijker om een taxi te scoren. Die mogen namelijk niet dichtbij de stadiums stoppen. Dus dat werk een kilometer of 2 á 3 lopen tot een groot kruispunt. Jesse heeft laatste 500m gesprint om een taxi te regelen en naar ons toe te rijden. We waren namelijk opgelopen met 2 andere toeristen die net aangekomen waren en hebben zo een taxi gedeeld naar het HHH. Daar kwamen in het feestgedruis aan en het werd later en later. Het HHH is een gezellige bende met uiteenlopend Nederlands publiek, you name its there. Veel Australische fans komen ook in het HHH want volgens mij is hun eigen huis niet zo gezellig en weten ze vanuit Sydney hoe gezellig wij het maken. In hotel was ik bekaf en lag ik volgens Jesse binnen 5 minuten te snurken. De volgende ochtend weer vroeg op om het stadion te gaan checken. We hadden gehoord dat je alleen met kaartjes voor een evenement op dit park (dus zwemmen, judo etc) op kwam, maar tot onze verbazing konden we ook met tennistickets het park op. We hadden ruim de tijd en ruimte om alles goed te bekijken en te fotograferen. Echt waanzinnig om te zien. Alles is wel superstreng bewaakt met scanners en politie. Daarna hebben de taxi genomen richting tennis stadion en zagen daar op court 1 de chinese Wimbledon halve finalist een spaanse dame verslaan. Het centre court konden we niet op omdat we daar niet de juiste tickets voor hadden. Dat werd me duidelijk gemaakt door het niet tegen me te zeggen bij de ingang van het stadion maar door mij weg te duwen. Op court 1 hebben we ook in de brandende zon genoten. Helaas mochten we onze paraplu tegen de zon niet gebruiken ondanks dat we op de bovenste rij zaten. Regels zijn regels. In het stadion ontmoette we Guido en z’n broer en ouders. Guido is de vriend van een Chinese vriendin van Hua en die ken ik uit Nederland. Het was gezellig om bekenden te ontmoeten.

In het HHH ook genoeg oude bekenden ontmoet zoals m’n oude baas, oude vrienden etc.

Na het tennis zijn we via HHH naar Chaoyang park gegaan voor het beachvolleybal. We kwamen binnen toen 2 Nederlandse heren op het punt stonden de 2^e set te pakken. Het was een geweldige sfeer aldaar met dj’s en cheerleaders. Daarna zagen we 2 top chinese dames ballen en dat was ook een geweldige wedstrijd. We hebben de 48 uur geen chinese maaltijd genomen omdat we vooral onderweg waren en bij de stadiums. We hebben gewoon lopen snacken in het HHH en op dinsdag bij Hooters Beijing voor een hamburgertje. Na een avondje HHH zat het er voor Jesse op en moest hij helaas terug naar HongKong voor zakenbezoek uit Amerika. Maar voor zowel Jesse als ik waren dit memorabele 48uur. Op woensdag heb ik zelf verder wat geshopt en ben later met de taxi naar

Afgelopen woensdag zijn we vanaf Schiphol vertrokken met KLM richting Chengdu, home of the Panda. Ik denk dat het vliegtuig voor 80% bezet was met Chinezen. Weet niet of dat te maken heeft met de strenge visumregels, de dure tickets of dat Chengdu misschien geen populaire bestemming is voor Europeanen.  9.5 vliegen in de nacht en niet kunnen slapen. Gelukkig heeft KLM een individueel entertainment systeem aan boord waar je keuze hebt aan on-demand video’s, muziek en games. Dus die tijd kom je wel door. In Chengdu aangekomen was de controle iets strenger dan normaal, ze keken iets beter naar paspoort en visum. Omdat Chongqing de eindbestemming was en zo’n  300KM verderop ligt moesten we een taxi nemen richting busstation waar we een bus kunnen nemen naar Chongqing. Deze busreis duurt zo’n 3.5 uur maar dat is dan volledig snelweg vanaf Chengdu. Tijdens de busreis wordt er een video ter vermaak afgespeeld en krijg je gratis water om je dorst te lessen. Waarom de bus als je ook kan vliegen of treinen, simpel omdat die tijden niet gunstig waren en we dus langer in Chengdu moesten wachten. In ChongQing aangekomen brak het noodweer los, en dan bedoel ik ook noodweer met hevige regenval, onweer en wind. We moesten de bus uit dus het noodweer trotseren. Commerciel als de chinezen zijn stond er meteen een vrouwtje paraplus te verkopen. Helaas waren er weinig taxi’s beschikbaar en de taxi’s die beschikbaar waren wilden niet rijden met het noodweer. Uiteindelijk vonden we een gek die ons wilden rijden richting ChongQing YuBei district voor een bedrag van 80rmb. De rit heeft uiteindelijk bijna 1.5 uur geduurd i.v.m. drukte op de weg en de chauffeur wilden 100rmb hebben wat maar 10 euro is. In YuBei aangekomen stond de mama van Yang Hua al te wachten en konden we het gebouwen complex inlopen. Dit moet je voorstellen als een grote poort met daarachter groene veldjes en grote flatgebouwen. Dus het is een complex met weinig auto’s en met een poortwachter. Het huis is net 2 maanden geleden opgeleverd en is moet ik zeggen erg mooi geworden. Het is zo’n 100m2 groot en de foto’s volgen natuurlijk later. Mooi ingericht en op z’n chinees afgewerkt, dus aan de buitenkant ziet het er mooi uit maar als je goed kijkt is de afwerking soms net-niet. Er was al een heerlijke chinese maaltijd bereidt voor ons en dat was een warm welkom in mijn China.

Omdat we op waren zijn we snel naar bed gegaan. Op vrijdag zijn we rustig opgestart en wezen winkelen in het district en op zoek naar een televisie. Uiteindelijk gekocht bij Suning, een soort Mediamarkt met genoeg keuze aan LCD’s en Plasma’s. De verkoper vond net als wij ook plasma beter en aangezien de prijs van de plasma goed was hebben ook gekozen voor een Panasonic net als wij thuis. De prijs werd tijdens de aankoop 100 euro lager, dus dat was mooi meegenomen. De volgende dag werd de tv bezorgd en moesten we ff bellen met Panasonic om ‘m ook op te hangen en installeren. Zo makkelijk gaat dat, de service gerichtheid is groot in China. Verder hebben we gebeld voor een tijdelijke internet aansluiting en die werd ook op zondagochtend geleverd. Hoezo 5 daagse werkweek, gewoon 24-7-economie. Er wordt ook gewoon doorgebouwd en gerenoveerd. Op zaterdag zijn we ook gaan winkelen met een vriendin van ons die we nog uit Beijing kennen. Dit winkelcentrum is op zo’n 15km van ons huis en een ritje kosten 2.5 euro per taxi. Heerlijk eerst een Starbucks koffie gedronken en toen lekker shoppen met afsluitend een heerlijke massage van 100 minuten (kost 60rmb=6 euro). Op zondag kwam familie op bezoek voor ons en om het nieuwe huis te bekijken. Het was gezellig met een hoop eten en praten. Het praten en begrijpen van de taal gaat me ook weer goed af. Het is weer heerlijk om dingen te begrijpen en klein beetje mee te kunnen praten. Vandaag is het maandag en heb ik tickets besteld voor mijn tripje naar Beijing. Dit doe je online en dan wordt het aan huis bezorgd waar je betaalt aan de koerier. De kosten voor het ticket waren online 1650rmb en late werden we gebeld dat het 1580rmb zou zijn…..nou ok dan maar J Ook een hotel voor de 1^e nacht besteld in het centrum. De 2^e en 3^e nacht verblijf ik samen met Jesse, een vriend uit HongKong in zelfde hotel en gaan we proberen naar evenementen te komen. Hierover later natuurlijk meer. Ik zal vast wel wat vergeten zijn.

On Friday 25th of January we started our trip to Austria with a 950km car drive during daytime. In the past I always drove to The Alps on Friday night to arrive on Saturday morning early on the destination. Since 2 years we started to drive on Friday morning, so we could easy drive when the light of the sun is still on and arrive fresh on Friday evening. No tiring nights anymore and a relaxing Saturday in the destination. Also this year, the trip of 950km stretched from Amsterdam to Seefeld in Tirol (Austria) passing by e.g. Frankfurt, Ingolstadt (Audi town), HerzoggenAurach (Adidas city), Munich, Garmish Partenkirchen. The trip took about 10 hours as the road was crowed with lorries and was quite busy. Also some accidents happened on our road (The A3 from German border to almost Munich) so we had some slow down moments. But we made it sound and clear and arrived at 18:45 in Seefeld. My brother arrived about an hour earlier, but he took another route. The 1st night we could not sleep in our apartment yet as it was rented it out that week, so we booked a bed-and-breakfast for 1 night. The same place we also stayed last year, convenient located in the centre. On Saturday morning we could finally go to our apartment but it was not ready before 14:00 so we first unpacked the car with our luggage to store them in a room which was ready. We then walked into town to meet with the rest of the family (Li my sister, Manuel my brother, Astrid my sister-in-law and Robin my 7 year old cousin). It was a warm welcome in the town where we came almost every year the last 25 years. We decided to have some nice lunch outside in the sun on the freshly re-opened en re-owned terrace of Hotel Wetterstein. It was a nice lunch where Hua ate some nice Thai food. The waiter who thought Hua was Thai asked her to give her honest opinion on the food as she asked to make it as spicy as possible. And spicy it was and also very nice. I decided to eat Thai soup and cheese soufflé, both also very nice. In the afternoon we wanted to try the also re-opened Olympia swimming pool with the 140 m-long wild water slide, apparently something unique in Austria. Robin, Astrid and Manuel where also there. Robin wanted to go on the slide with me, but we had to wait until 17:00 when it opened. It was worth waiting, what a slide it was, fast and exciting. You also go a bit outside in the cold to end inside again…..an amazing 140m trip which we took a few times.

In the evening we wanted to visit the yearly snow festival but we were to tired to to go out. The next day Sunday we went to the Gschwandtkopt for our 1st day of skiing. First we rented our ski’s, Hua the standard ones and I the VIP ones. Renting is cheaper for us while buying will cost about 750 euro and renting every year about 180 euro’s. If we would ski more in a year buying would be cheaper, but now I will have the newest material every year.

Skiing went super this day, it was a bit cold and windy (in the east of Austria big storms went over Vienna and Salzburg), but overall a nice day getting back the feeling. We had lunch inside and I ate my first Kaisersschmarren (local pancake specialty). The next day, Monday it started with the sunlight in our eyes and could freshly start this day. Hua had her first class but apparently her level was higher then the others so she started a private class in the afternoon with a French guy who also was some free-style skier. This was good while most teachers ski in front and look back over their shoulder, but this teacher skied backwards with giving instructions right that moment. After having a nice lunch with our own decorated Austrian rolls we started the afternoon. It was a nice day for some good skiing ahead….until about 15:05………I was skiing well and fast. It was a nice slope and I had the right mood. But going maybe to fast and trying to make a quick curve my ski might get stuck in the snow. I crashed, my skis unlocked and made some head rolls…. Stopping a few metres below. When I got up my upper right leg hurt, first I thought a muscle strain but looking down and seeing the blood on the snow and my cut trousers……I knew it was more serious. I lay down again and my brother was quick there. It appeared to be a fresh fleshwound of about 10cm long and 5 cm deep. What happened we only can guess: or my ski stayed behind and then went down cutting my leg or I fell on my ski when going down. Anyway the ski is like a butchers knife and made a deep cut. Li and Astrid skied down to get some help and within 5 minutes the First aid arrived and diagnosed the cut. Immediately I got a pain killer via infusion. It was bleeding heavy and he ordered an helicopter. This was the moment I was shocked, a helicopter, just bring me down on a banana and seal the scar at the doctor. Apparently it was to heavy….. the helicopter arrived soon. I was an a to steep part of the slope so it could not land very near me. It landed 30 metres above me and unloaded the doctor and rescuer. They treated the wound and got me ready to be picked up by the helicopter. After a few minutes the helicopter got back again with a big rope under it…on this rope I would hang together with the doctor and rescuer. I don’t remember hanging under the helicopter anymore but the videos prove I was there. Down the slope I was boarded into the helicopter and got off to Hall in Tirol, a town near Innsbruck (Capital of Tirol). In Hall I would be helped sooner. When I arrived there, the 1st thing I saw was a car garage and thought is it there I would be helped. But in the hospital I first had to sign a waiver for a risks and my ski trousers were cut. I would be until 18:00 before I got operated. Waiting in the hospital bed I had to arrange the insurance etc. and waited and waited until I was ready to be operated. Hua and Manuel arrived at 19:00 and also waited. The bleeding stopped a few hours before but it was a long wait until 22:30 when I finally went into the surgery room. I got full anaesthetics, as local would need to many nerves to shut down. I was ready at midnight and went to my room with fresh 11 staples in my leg. I hoped I could go out on the next day but had to wait until Wednesday for the doctor give his final word that I could go. It were long days recovering and waiting. On Tuesday morning Robin called me and he afraid I had lot of pain, my little cousin so worried. He made me a nice drawing. Luckily the whole family came on Tuesday night and gave me already my birthday present, a Nintendo DS lite with brain training.  On Wednesday I was woken up at 7:00 AM, the day before it was 6:30 AM. And because I knew it was my last day I thought, ok lets get dressed and get the hell out of here. Unfortunately I had to wait until 10:30 until all the dismissal papers were signed. I the meantime I walk, slowly very slowly, throught the hospital chamber and made some pictures of it. At 11:00 I ordered a taxi to bring me back to Seefeld, a half hour drive for the price of 70 euros. Luckily all insured. Back in town first had to go to the drugstore for medicine for thromboses and painkillers and then took the bus to the slope to surprise my family with the return-of-scarleg. The next few days were easy doing some work, reading emails, drinking gluhwein at the bottom of the slope and looking at my family enjoying the skiing. Friday I had to check the wound at the local doctor, who happens to be half dutch. He told me I walked to much but could drive my car back to Amsterdam. On Saturday morning we drove back in about 9 hours with a few more stops to stretch the legs. Day by day I can walk better. Only normal walking stairs and driving my bike is a no go area. Next Tuesday the staples are taken out by the doctor here in Amsterdam and then continue with the recovery. A scar will be always on my leg, a reminder to this holiday. Actually it was a nice holiday and took the loss as a loss with no looking back. Looking forward kept me walking. I had no pain from the moment I fell down until now. Only my muscles have a little ach and the staples are itching.

Have a look at the pictures on Hua’s page and my page:

http://www.flickr.com/photos/disings/sets/72157603849575980/   (contains 2 bloody pics)
 
http://www.flickr.com/photos/yanghuawawa/sets/72157603846881459/  (no blood)

Or the video’s on youtube of me hanging under the Heli.

http://www.youtube.com/view_play_list?p=2F6D05D13A54BA2F   (no blood)

 One example (me being picked up):

I added some new pictures on Flickr. These are pics from September and October 2007 including: emerce 2007, Police in Concert, Picnic07, American Football final of Crusaders, catamaran race in Amsterdam, rowingboat race in Canals, some food… so see for yourself at My flickr page/

Don’t yet if i should write in English or Dutch…. Lets try English for a change. That reminds me to install the translator function of this blog. Just imported this blog-rss feed on my Hyves account ( http://disings.hyves.nl/ ) so peeps can reed it there also. New pics are online on blog (see http://www.mandarinjuice.com/the-pics/ ) which is an export from my page on Flickr. For those in China who can’t open Flickr, there is a mirror on www.isings.com/photos/china2007.

3 weeks back already, sounds a long time ago when we were in my beloved China. Working hard, changed my office space, did a lot of recordings for Hua in our sparetime (big recording job for a TTS system for Nuance / Scansoft). Will keep us busy for the coming 3 weeks.

Now i have to go to the Jencikova Arena Boulevard to change the feet of our chair. They delivered it with the wrong color…. delivery was already a hassle -> 18 weeks instead of 12 weeks, 2 days waiting at home and then with the wrong feed. For those feed to be exchanged I had to wait also 5 month and have to go myself to pick them up. What a service…not. They asked me to take of the old feet, take them to the shop and exchange….hell no. First give me the new feet (no confidence the correct feet are in the shop), give me a big apologie (a coupon of 100 euro will do and then I will return them to your antwoordnummer in Zeewolde.

Ok….enjoy the pics.

 Cheers.

Bye Bye Beijing, Hello Hongkong

Na een een lange week geen internet gehad te hebben, bij Jesse kon ik mijn laptop niet connecten, zit ik nu in Wuxi bij Hua’s ouders. Ik kan mijn laptop hier ook niet aansluiten maar ik kan hun computer gebruiken om een mijn blog te updaten. Foto’s opsturen gaat nog niet dus die komen later als ik weer in Nederland ben.

De laatste keer dat ik schreef was in Beijing, we zijn nu inmiddels bijna 2 weken verder. In de tussentijd is er veel gereisd, in totaal wel een dag denk ik. Zo gingen met vliegtuig van Beijing naar Guangzhou -> 2.5 uur, met trein van Guangzhou naar Hongkong -> 7 kwartier, met boot van Hongkong naar Macau -> 1 uur (en weer terug), van Hongkong naar Guangzhou met trein weer 7 kwartier, met het vliegtuig van Guangzhou naar Chongqing -> 2 uur en met bus van Chongqing naar Wuxi -> 11 uur.

Hongkong was grootst in alle opzichten: een goede gastheer, een grote stad, veel gezien en heerlijk gegeten. Met de trein van Guangzhou naar Hongkong ga je dus de grens over en op station in Guangzhou doe je al de douane formaliteiten voor China uit. Bij Shenzhen ga je de grens over en zie je een groot hek tussen HK en Shenzhen staan. Ofschoon het nu één land is, worden illegale arbeiders buiten gehouden. In HK is het namelijk veel vrijer en kan er makkelijker gereisd worden. In HK aangekomen werden opgewacht door Jesse, onze vriend die in HK woont en werkt. Hij is directeur van een kunststoffenfabriek in China en maakt veel voor o.a. Philips. Die avond meteen heerlijk gegeten bij de beste Indonees van HK, op een dakterras midden in het uitgaansgebied. Jesse moest de volgende dag weer vroeg met de boot naar China om daar naar de fabriek te gaan. Het appartement heeft 2 slaapkamers, een woonkamer, een keuken en een badkamer, ongeveer 60m2 maar genoeg voor Jesse en eventuele gasten. “s Avonds genoten van de dagelijkse lichtshow van alle wolkenkrabbers, deze start elke avond om 20:00 en is onder genot van muziek een waar spektakel vanaf de Avenue of Stars. De Avenue of Stars ligt aan Victoria Harbour aan de Kowloon kant en dit is de HongKongnese equivalent van de Hollywood Star Avenue met handafdrukken van bekende HongKongnese filmsterren. Velen kenden we niet maar gelukkig ook vele wel. Hier staat ook een standbeeld van Li Xiao Long, beter bekend als Bruce Lee.

De volgende dag, dinsdag, zijn we gaan lunchen met de directeur van Vodatel, de oud aandeelhouder van Teleconcept, in het business centrum van HK. Het was leuk hem weer te ontmoeten en bij te praten. “s Middags verder rondgelopen en sightseeing gedaan. Het viel wel op dat de meeste mensen mandarijn kunnen spreken (met accent) en verstaan. Hua kon zelfs een groot deel van het Cantonees verstaan. In HK blijkt dat kleding goedkoper is dan Beijing. Dat hadden we al gehoord maar nu blijkt het ook waar te zijn. Dit komt omdat er geen BTW is in HK. Alleen de rest van het leven en eten is veel duurder. De foto’s zullen meer vertellen. De volgende dag zijn we met de boot naar Macau gevaren. Macau is een oude Portugese kolonie en dat is goed te zien aan de architectuur. Macau is ook de gokstad van Azië, het schijnt dat de omzet hier hoger is dan in Las Vegas. We hebben ook even gegokt in Hotel Lisboa, waar de bezoekers voor 99% Chinese toeristen zijn. We snapten verder niks van de spelletjes en hebben maar wat ingezet bij het spel Baccarat. In een minuut of 15 hadden we van 500 Macau (ongeveer gelijk aan de HK dollar) 1250 HK dollar gemaakt en hiermee dus de bootreis terugverdient. Het was erg druk in Macau met vele toeristen maar we hebben lekker rondgestruind door de oude stad om aan einde van de avond de boot weer terug te nemen. Deze reis heeft ons weer 4 stempels in het paspoort opgeleverd (1 HK uit, 1 Macau in, 1 Macau uit, 1 HK uit). In totaal levert de reis naar HK 8 stempels op (China uit, HK in, HK uit, Macau in, Macau uit, HK in, HK uit, China in).

Op de heenweg was Hua was zeeziek geworden en gelukkig werden de kotszakjes meegeleverd. Ze was niet de enige, er werd flink gebraakt. Mij is het gelukkig bespaard gebleven. Jesse was weer teruggekomen uit China en stond ons bij de terminal op te wachten om vervolgens de taxi te nemen naar de buitenkant van Hongkong om de heerlijkste verse vis te gaan eten. Overdag uit zee gevangen en ’s avonds uitzoeken en op je bord krijgen. Wat een genot. Hier komen vooral de HK-ers zelf en is het goed vertoeven aan de waterkant. De volgende dag moest Jesse naar Bangkok en liet hij het appartement weer voor ons achter. Op donderdag zijn we naar Disneyland Hongkong gegaan. Met de metro gaat dit in zo’n 25 minuten waarbij je ook nog moet overstappen op de Disney express wat een metrotrein is in de stijl van Disneyland. In Disneyland aangekomen begon het helaas te regenen maar dat was toen de beroemde parade begon afgelopen. Je betaalt zo’n 35 euro voor toegang en dan kan je verder overal in. Helaas was het vakantie en waren er veel groepen en kinderen. Dus de wachttijd was groot overal. Disneyland HK is kleiner, naar ik gehoord heb, dan Disneyland Parijs. We hebben hier een verkorte voorstelling van 30 minuten van de LionKing gezien. Verder goed rondgelopen in de warmte en genoten van dit commerciële maar leuke park. We wilden ook nog het beroemde vuurwerk zien maar dat was pas om 21 uur en duurde te lang. Ik denk dat vooral de gasten die blijven logeren in de luxe hotels hier van genieten. We zijn dus weer teruggegaan naar Kowloon om daar te gaan eten. De volgende dag rustig aan gedaan door later op te staan en met de metro naar Island te gaan om daar de wolkenkrabbers wat beter te gaan bekijken. We zijn onder andere met de tram (ritje omhoog van 5 minuten) naar The Peak gegaan, het hoogste punt van Island vanwaar je een geweldig uitzicht hebt over de skyscrapers. Later zijn we gelopen naar IFC tower Two, IFC staat voor International Finance Centre, om daar naar de 55^ste van de 89 etages te gaan. Ik had gelezen dat er op de 55^ste etage een exhibition is van de Hongkong Monetary Board, welke natuurlijk bere interessant is als je economie gestudeerd hebt maar wij kwamen voor het uitzicht. Dit is het hoogste gebouw, voor dit moment, van Hongkong. Ik heb toch wel een zwak voor dit soort hoge gebouwen en er staan er nog een paar op mijn lijstje om te bezoeken. “s Avonds hebben we in Kowloon rondgelopen in MongKok waar vooral de lokalen hun inkopen doen. Op Island en Tsim tsa Chui is het duur met luxe winkels en in MongKok is het goedkoper, doch wel toeristisch. Dit is het echte HK wat je kent van de foto’s en films. Hua had de vorige dag een nieuwe camera gekocht en die hebben we de hele dag goed uitgeprobeerd.

 Welcome back in China.

Op zaterdagochtend hebben we vroeg de taxi genomen richting het station om daar te trein richting Guangzhou te pakken. Weer zo’n 5 kwartier in een redelijk snelle trein die om één-of-andere reden niet zo snel mag rijden op HK grondgebied. Bij de grens ging de gaspedaal weer verder ingedrukt en waren we zo in GZ. Daar een taxi genomen naar een restaurant omdat we daar hebben afgesproken met een oude vriend van Hua die in GZ in het leger zit. Na wat bijgekletst te hebben hebben we de taxi richting vliegveld genomen. In de taxi’s in Beijing en Guangzhou kan Hua lekker kletsen met de chauffeurs. Om 18:25 vertrok het vliegtuig wat ons naar ChongQing bracht. Daar bleek het al weer een stuk warmer (drogere warmte dan in HK) te zijn. De 1^e taxi die we wilde pakken op het vliegveld bleek geen plaats te hebben voor onze koffer want zoals vele Chinese taxi’s zit er achter in een gastank en ook nog wat andere dingen. De taxi’s zijn er niet op berekend dat grote buitenlanders komen met grote koffers. In de volgende taxi kon in ieder geval de kleine koffer in de achterbak en de grote op de achterbank. Deze taxi had verder geen airco en de kilometer teller deed het ook niet. Het verkeer in CQ is nog chaotischer dan in Beijing, hiermee vergeleken rijden ze in Beijing als heiligen. Hier rijden ook veel meer motoren wat het een mierennest maakt. We zijn hier blijven logeren bij een tante van Hua (de jongste zus van Hua’s moeder). Hier woont ook haar nichtje (die op 5 minuten Architectuur studeert aan de universiteit) en neefje (die tijdens de vakantie van zijn college in andere provincie hier logeert). Er moest natuurlijk veel bijgepraat worden en ik praat dan vooral met haar neefje over voetbal. Als het mogelijk is dan kijkt hij alle wedstrijden en weet veel van Europees voetbal. De volgende rustig aangedaan omdat het buiten bijzonder warm was. “S avonds lekker ChongQing hotpot gegeten, dit is een pittige fondue – echt een specialiteit van CQ. Op maandag morgen hebben we om 9:30 de bus genomen die ons in 11 uur naar Wuxi zou brengen. Deze busreis gaat voor de 1^e 3 uur over de snelweg (en dat is al de halve reis) en de volgende 8 uur gaat door de bergen naar Wuxi. Dit zijn hoge bergen en kromme weggetjes. Wat ook door kleine dorpjes rijdt die erg chaotisch zijn met zo vele mensen, auto’s en brommers.

Om 20:30 kwamen we aan in Wuxi waar ons welkomscomite al stond te wachten. Natuurlijk is er veel bijgepraat en gekletst. Ik ben hier 5 jaar geleden voor het laatst geweest en er is bijzonder veel veranderd. Echt hele wegen en nieuwe gebouwen zijn gebouwd, ik zal kijken of ik de veranderingen kan tonen met foto’s van toen en foto’s van nu. Eigenlijk is het wel rustig hier en zijn er weinig verplichtingen. Alleen zoals al op Twitter geschreven wat een lawaai van toeters. Ik denk dat ik een toeterfabriek ga beginnen in China. Ach, daar wen je ook aan. Oordopjes werken ook niet echt. We blijven hier tot vrijdag, op die dag zouden we met de bus teruggaan maar we gaan met een privé auto geregeld door een oom van Hua. Dus dat is sneller en relaxter denk ik. Op vrijdagavond blijven we weer bij Hua’s tante om zaterdag avond het vliegtuig richting Beijing te nemen. Hier hebben we dan zondag nog om de laatste inkopen te doen en vertrekken maandag richting Amsterdam. Hier komen we om 18:25 aan.

Ik hoop dan maandag avond de foto’s te kunnen uploaden zodat er ook een beeld is bij de verhalen.

Zaijian.

Het waren weer drukke dagen………de timeline van de belevenissen zijn op twitter te lezen.  Vrijdag waren we bij een winkelcentrum waar de PC Hooftstr. een puntje aan kan zuigen. Elk merk dat je voor kan stellen heeft daar een eigen winkel (Chanel, Zegna, Marc Jacobs etc). Daar hadden we afgesproken met onze oude vriendin Jo, een HongKongnese dame die marketing manager is voor de NBA in China. Oude vrienden zien is altijd erg leuk. Daarna wilde Hua een zonnebril kopen maar dat is natuurlijk een drama met Chinese neusjes. Ik dacht dat ze hier de brillen wel aangepast zouden verkopen maar nee hoor het zijn dezelfde brillen als in Nederland. Ze passen het in de winkel zelf een beetje aan. De bril die ze wilde hebben bleek nog steeds niet te passen ook na aanpassing en toen viel ons oog op een andere die meteen goed zat.

Die avond zijn we naar een Karaoke geweest met mijn chinese lerares (en ook vriendin van Hua) samen met 2 vrienden van haar. In die 7 jaar dat ik in China kom ben ik nog nooit in een OK-bar (karaoke) geweest. Dit was al een grote, maar er schijnen nog grotere te zijn, met allerlei kamers (van klein tot groot) die je voor een uur (of paar uur) kan huren en waar je samen met vrienden kan zingen. Heb zelf nog, tot verbazing van de chinese vrienden van mijn lerares, “liang shi lao hu” gezongen. Dit is de chinese versie van “Vader Jacob” en welke met verve ook wordt gezongen door mijn nichtjes (van 4 jaar) Iris en Jasmijn.

De volgende dag, zaterdag alweer, zijn we naar het IT-district van Beijing gegaan, waar Hua haar nieuwe mobiele telefoon (Nokia 6300) heeft gekocht. In Nederland kon ze deze voor weinig krijgen bij verlenging van haar abo maar dan betaalt ze wel meer per minuut. Nu heeft een hele goeie deal gekregen en heeft ze telefoon voor zelfde geld maar dan betaalt ze straks in NL minder per minuut. “s Middags met m’n oude vriend Piet afgesproken bij Sanlitun in de buurt. Vele restaurants en bars komen en gaan hier en dit keer zaten we bij een Italiaanse sandwhich shop. In dit district komen veel buitenlanders die voor zaken hier zijn of bij de Ambassades werken. Dichtbij hier is het hotel waar mijn 1e appartement in zat, het City Hotel. Dit hotel is nog gelijk gebleven maar aan de voorkant waar de parkeerplaats was staat nu een hoog gebouw me allerlei kantoren en bars. Het schijnt zelfs dat Hooters hier komt. “s Avonds, ja wat een heerlijk land is dit toch waar alle winkels open zijn tot 22:00 (of later) en dat 7 dagen per week, tickets gekocht voor onze vlucht van maandag naar Guangzhou vanwaar we naar HongKong reizen.

Zondag was de dag van Maggie’s bruiloft. We waren om 9:00 al in haar hotel waar ze de nacht had doorgebracht. Om 10:30 kwam haar aanstaande haar ophalen wat met veel vertoon gaat met geven van de rode envelopjes (de hongbao) waar officieel geld in zit om haar te overtuigen met haar te trouwen. Die moeten dan onder de deur geschoven worden. In de grote zaal van het hotel was een grote zaal afgehuurd waar familie, vrienden en collega’s aan ronde tafels zitten. Wij zaten bij mijn oude manager Jacques aan tafel en wat oude collega’s van de JV-partner van THI. Het was een gezellig weerzien van oude kennisen en vrienden. De ceremonie was in 3 delen (westers met westerse jurk, chinees met chinese jurk en afscheid in andere chinese jurk) Bij het afscheid gaat het paar langs alle tafels om felicitaties in ontvangst te nemen en te proosten.  Na afloop zijn we met Zhao Ming, voorheen technical leader van onze JV-partner, nu CEO van dit bedrijf naar z’n huis gereden. Het heeft een huis ver buiten Beijing, zo’n 25 km, maar wel groter en goedkoper dan in BJ zelf. Het is een Holland-style huis volgens de beschrijving, maar als het Deense stijl had geheten dan had ik het ook geloofd en kostte 3 jaar geleden zo’n 600 euro per m2, maar tegenwoordig al 1000 euro per m2. De huizenprijzen stijgen hier ook en zijn veel hoger dan die in Amsterdam. Luxe appartementen in het business district doen zo’n 3000 euro per m2.

Now off to diner…………en morgen om 12:15 vliegen naar BJ. Via Twitter zal ik één en ander melden. Via deze blog misschien later in de week omdat we hier echt de toerist gaan uithangen. Zoals ik BJ op m’n duimpje ken zo ken ik HK niet.

Vanuit Beijing een warm Zaijian

Goede-zaterdag-morgen Beijing 

Veel te melden maar weinig tijd om te schrijven…. maar wees gerust de verhalen komen nog wel. Ik wel nieuwe pics online gezet.

Laters.

Het was een relaxde (alweer) dag met een rustig Chinees ontbijt bestaande uit rijstpap en rijstcake voor mij en Sojasoep en dumplings voor Hua. Meteen daarna een upload card gekocht voor ons Chinees gsm-nummer. Even gekeken wat een Bluetooth headset voor mijn Nokia kost….made in China 110 euro… duh, maar al snel werd het 80 euro. Toch nog te duur… dus gewoon ff verder checken bij andere winkels.

We wilden Chinese kunst kopen voor de slaapkamer, echter PanJiaYuan (antiekmarkt) is wel geopend maar alleen voor kleine prularia. De kunst is helaas alleen maar in het weekend te bezichtigen.  Misschien gaan we nog terug, maar misschien ook niet want het is daar normaal erg druk. ’s Middags lekker door Oriental Plaza geslenterd, het is een winkelcentrum waar alle grote merken uit het westen hun flagshipstores hebben. Maar ook de grote automerken als VW, Audi en Rolls Royce en Grand Hyatt hotel en vele internationale bedrijven. Deze plaza is 6 jaar geleden geopend en toen kwamen we er al, maar je ziet wel steeds verandering van soorten winkels. Later in een luxe restaurant met Hua’s nichtje WeiWei gegeten. Hua’s grootmoeder en haar grootmoeder zijn zussen. Zij is belasting auditor bij KPMG in Beijing, slimme meid en erg goed afgestudeerd een paar jaar geleden. Alweer heerlijk gegeten….

Het is ook zo lekker om weer mijn chinese taal te oefenen. Eindelijk een mogelijkheid om te praten en iedereen vindt dat ik erg vooruit gegaan ben en zijn onder de indruk. Zo mag ik het horen.  Woorden die ik vergeten was komen makkelijk weer naar boven en kan zelfs enkele karakters herkennen.

Ok tijd om te gaan slapen…. vanuit Beijing ik zeg “wan’an”

De 2e sessie foto’s staat online, helaas nog zonder omschrijving Nu met omschrijving, maar feit blijft dat ik de foto’s niet kan zien hier in China, ze (de autoriteiten) hebben Flickr geblokkeerd namelijk.

De dag 15-8: Vanochtend relaxed opgestaan na een onrustige nacht. Buren in hotel waren al vroeg op, zo rond 05:00 en dat gaat gepaard met hard praten. Ach na zoveel jaar China ben je dat wel gewend. Waar ik nooit aan zal wennen zijn de harde bedden in de chinese hotels, zijn bedden met veren die weinig meegeven als je er rustig op ligt. In de hotels waar veel buitenlanders komen zijn de bedden wel goed, maar dan betaal je ook prijzen voor buitenlanders. Na opstaan en douchen taxi gepakt en uitgestapt bij mijn 1e appartement (in City hotel) van 6 jaar geleden. De parkeerplaats voor de deur is er niet meer en er staan een 10 etage hoog gebouw. Moet nog ff een foto nemen voor het archief (before and after). Even verderop naar de Starbucks voor een frappucino Latte en een sandwhich, het was al tegen lunchtijd dus de kantoren (in dit geval van IBM, Nokia en Boeing) stroomden leeg om buiten een rondje te lopen en wat te eten. Hele dag in een cubicale zitten is ook niet alles. Bij SB zie je weinig kantoorpersoneel, een kopje koffie voor 3 euro is toch een soort van luxe. Wat je wel ziet zijn de buitenlanders voor zakenlunch of met laptop naast en Latte (zie de foto). Daarna zijn we aan de wandel gegaan richting oude kantoor (staat er nog wel maar het bedrijf is vorige week verhuist) en het daarnaast gelegen nieuwe hoofdkantoor in aanbouw van CCTV (de staatstelevisie) ontworpen door Rem Koolhaas. Na een paar picca’s geschoten te hebben de eerste de beste taxi aangehouden om een ritje richting Olympic Green te rijden. De taxi chauffeur wist wel ongeveer waar het was, maar wist niet of er iets te zien was. In noord aangekomen bleek je toch dichterbij te kunnen komen dan verwacht en hebben rond het hele terrein gereden. Hoewel je niet echt kon en mocht stoppen heeft ie het toch gedaan en heb ik ook hier wat foto’s geschoten van het Birdsnest (Olympisch stadion) en de Bubble (het zwembad). De chauffeur vond het ook erg leuk om tourgids te spelen en ons rond te rijden. Daarna zijn met zelfde taxi doorgereden (anderhalf uur taxi en stoppen voor 10 euro) naar Lao Cai, oude marketingmanager van THI china, z’n huis voor een weerzien na 6 jaar. Het was erg leuk elkaar weer te zien, hij was geen spat veranderd en lijkt nog steeds op Jacky Chan. Vandaaruit, we hadden honger gekregen van gepraat, doorgegaan naar een restaurant. Op de foto’s zie je onderandere de vis voordat ie gekookt gaat worden, net uit het aquarium, en op tafel als lekkernij. Het was echt verschrikkelijk lekker. Nadat Lao Cai weg was gegaan kwam Maggie, oude THI China secretaresse en vriendin, ook langs om nog wat te eten. Dit was een weerzien na 3 jaar. Maggie gaat zondag trouwen en dat wordt mijn eerste Chinese bruiloft. De dag is afgesloten met een heerlijke voetmassage van een uurtje in het hotel.

Er staan ook wat foto’s bij van mooie gebouwen (althans die ik mooi vind) en rare benamingen van gebouwen (er zullen er meer volgen).

Nu is het weltrusten Beijing.

De foto’s van de 1e dag staan online. Check de tab links.

Zo de 1e dag zit erop….die begon gistermiddag om 16:30 toen Diederik ons stipt op tijd kwam ophalen. Stiptheid is wat ik verwacht van een bankier. Om 17:00 waren we op schiphol en om 17:10 al door de douane. Echt heerlijk snel zonder rijen. Op Schiphol lekker rondgelopen wat tijdschriften gekocht en gegeten in Het Amsterdams café alwaar ik m’n laatste saté voor 3 weken kreeg. Eenmaal 20:00 werd er al geboard, dus om 20:15 zaten we helemaal achterin het vliegtuig, de laatste rij. Op zich lekker omdat je niemand achter je hebt maar toch ook minder om er nu een muurtje achter je zit en stoelen niet volledig naar beneden kunnen. Maar wel genoeg ruimte in gangpad om benen te strekken en de trolley (of trollen) niet in de weg te zitten. Echter van slapen komt helaas weinig ondanks oogpad. Om 12:05 werd er geland en was ik meteen thuis. Wat een herkenning allemaal weer en weinig veranderd op het vliegveld. Tijdens landen zag ik wel dat er een nieuwe terminal wordt gebouwd, die zal wel in 2008 opengaan voor Olympisch vliegverkeer. Het enige wat veranderd was, was de prijs van de taxi van 16ct per km naar 20ct per km en bijna alle taxi’s zijn vernieuwd. I.p.v. oude Citroen ZX nu Hyundai’s. Voor het ritje naar het hotel (inclusief tolweg) betaalden we 85yuan wat 8 euro 50 is……….. kom je in A’dam niet eens van Leidseplein naar Weteringcircuit. Hotel ligt aan Dongsi, een grote straat met vele kleine winkeltjes. Kwam hier 6 jaar geleden ook altijd graag. Hier verkopen ze Chinese merken van goede kwaliteit voor goede prijzen. Maar er zijn ook Adidas, Nike en Li-Ning (de Chinese Nike) winkels. Heb me dus goed vermaakt. In hotel hebben we ons eerst opgefrist, de koffer uitgepakt (ja één koffer met voor 40% gevuld met cadeautjes). Daarna rustig al winkelend naar centrum (als je hier al van kan spreken in Beijing), maar ik bedoel de grote winkelstraat Wangfujing, gelopen. Ondertussen 2 mooie shirts gekocht voor de winter, Hua ook wat mooie kleding. Ondertussen een Chinese simcard aangeschaft zodat we makkelijk en goedkoop in China kunnen bellen en gebeld kunnen worden vanuit NL via telediscount. In het vliegtuig bleek opeens de batterij van m’n Tissot er mee opgehouden te zijn, maar gelukkig kennen ze Tissot hier ook en was er zelf een servicecentrum aanwezig en loopt m’n klokkie weer als een zonnetje. Op Wangfujing heerlijk rondgestruind en mezelf voorzien van een nieuwe sportrugzak, de Björn Borg mag er na 8 jaar wel uit, van mijn favoriete Chinese merk Li-Ning. Ondertussen wat vrienden gebeld maar geen had deze avond tijd voor een diner, dus dat wordt proppen en inpassen de komende dagen. Eén onderdeel van mijn boodschappenlijstje van YiYi en YaYa kopen, wat staat voor de Chinese vertaling van Jip en Janneke. Heb namelijk voor vrienden wat HEMA spul meegenomen van J&J dus daar past een uitleg in het Chinees goed bij. Chinese kinderen schijnen J&J wel ondeugend te vinden en ook leuk omdat het een heel ander kinderleven is als zij zelf hebben. De boekwinkel op Wangfujing is megagroot, zeg Scheltema in Amsterdam maar dan 5 keer groter en heel ruim gesorteerd. Mijn gevoel na de 1e lange dag……….heerlijk om hier te zijn en oude vertrouwde dingen weer te zien en doen. BingHongCha drinken bijvoorbeeld, Rode Chinese ijsthee en danwel van het merk TongYi, wat een heerlijkheid. Morgen maar weer ’s aan de Chinese Red Bull (hong niu, letterlijk rode stier). De laatste keer was mei dat ik dat gedronken had, toen Jesse ze meegenomen had uit Hongkong. De dag is afgesloten met een waanzinnig hoge uitgave van 81yuan (door 10 delen om bij euro’s te komen) met heerlijk chinees eten. Later volgt de foto en uitleg van dit heerlijke maal dat vergezeld werd door 60cl Yanjing Pijiu (het lokale Beijingse bier, wat een godendrank). Nu bijna 23:30 lokale tijd, tijd om te gaan slapen. Weet nog niet wat de dag van morgen gaat brengen. In ieder geval zal ik foto’s uploaden.

Ik heb mijn foto’s op Flickr.com gezet en een link gemaakt zodat de foto’s online te zien zijn op de site…… check de link links (the pics) voor de huidige foto albums. Meer albums zullen volgen.

Op 9 mei van dit jaar heeft m’n toenmalige auto een leuke crunch meegemaakt. Omdat er in Laren aan de weg werd gewerkt reden diverse auto een sluiproute. Laat die route nou net de route zijn vanaf A1 naar kantoor….. ook zo deze 9de mei. Ik reed rond een uurtje 0f 8 in de ochtend niets vermoedend de Rijksweg west op toen er een vrachtauto de sluiproute had gekozen. Deze auto reed iets te ver over z’n lijn heen en had al snel m’n Prius in de flank te pakken. Uiteindelijk viel de schade redelijk mee: een kras aan zijkant en een bumper die er bijna aflag.

Natuurlijk heb ik zelf een aantal foto’s genomen met mijn camera, voor de eventuele bewijsvoering bij de verzekering. De politie is trouwens ook ter plaatse geweest en heeft toen ook al de schuld bij de vrachtauto neergelegd.

Dit zijn de foto’s van eigen mobiel:

Toen viel mijn oog op een autootje dat er zo uitzag:
 

Dit is een autootje van het bedrijf Cyclomedia en die brengen heel Nederland visueel in kaart en rijden dus rond met zo’n auto en maken Surround Panorama fotos. In 1e instantie dacht ik dat dit te maken had met de werkzaamheden. Maar later las ik in De Pers een artikel over dit bedrijf. Toen ben ik maar gaan mailen met ze met het verzoek of ze de foto hebben waar ik denk op te staan. Uiteindelijk kreeg ik vandaag de foto toegestuurd van ze. Het is wel leuk om te zien en waarschijnlijk binnenkort op Funda, waar Cyclomedia de foto’s aan levert voor mensen die een huis willen kopen en willen zien hoe de wijk er uit ziet. Hieronder het panoramische resultaat.

Toch leuk als het straks op Funda staat.

Ok… heb beloofd om zo nu en dan eens wat te schrijven. Zo nu en dan, ja dat is niet elke dag. Ik zou wel willen maar dan moet je ook nog ’s tijd hebben en hoewel ik graag wil spelen met deze pagina en als het kan ook ’s avonds achter m’n laptop plaats wil nemen kan dit toch niet altijd. Overdag zit ik redelijk vol met werk. Het afgelopen jaar bij Teleconcept had ik altijd wel wat te doen en klanten waren tevreden maar er waren ook tijden dat het niet echt uitdagend was. Nu sinds 15 december vorig jaar alles onder TargetMedia valt en we gewoon weer lekker in de groei zitten met grote potentie (zie Persbericht ) heb ik het erg druk gekregen. Mijn potentie is eindelijk opgemerkt en groei lekker door in dit bedrijf. Sinds 1 juli ben ik Business en Customer Care Manager en toegetreden tot het Management team. Over de werkzaamheden die hier mee samenvallen meer in de komende weken. Maar het zijn van een manager is meer dan alleen de titel, het brengt ook de verantwoordelijkheid en werkzaamheden met zich mee. Ik ben hier erg blij mee en hoef niet meer te zoeken naar werk in het bedrijf. Alle 40 uren zijn volledig bezet en dat voelt goed. Vooral de bevestiging en waardering van mijn kunnen en kennis voelt erg prettig. Ik ga hier zeker van genieten en plezier in m’n werk hebben.  Plezier heb ik b.t.w. altijd gehad en schakelde de knop om als ik de parkeerplaats afreed.

Ach lekker bezig zal ik maar zeggen. Maar door deze drukte en het feit dat ik ’s avonds wil relaxen (beetje voetballen zoals vanavond in het park met de guys, 2 keer per week naar de sportschool en ook nog een privéleven :-)  komt het schrijven van het blog er niet van. Ook het wegwerken van de ToDo lukt nog niet echt……maar ik wil zeker voor mijn vakantie in augustus de fotopagina afhebben zodat ik snel en makkelijk foto’s vanuit China kan uploaden.

 Afgelopen zondag werden m’n 2 petekinderen (de tweeling Iris en Jasmijn) 4 jaar en dat hebben we gevierd in de tuin. Heb nog niet echt foto’s hiervan, maar de dames hebben genoten van hun dag. Hoop dat ze binnenkort eens in Amsterdam komen logeren.

Aanstaande weekendje Ameland ( strandhotel Buren Aan Zee ) met Hilda en Bart. Hoop dat het weer een beetje ok is en niet zo regent. Ben benieuwd….. later meer.

Vrijdag eerst nog ff naar de Chinese Ambassade om visum aan te vragen (ja ook voor Hua en dan ’s middags met de Lexus van Bart richting Ameland.

 Voor nu mazzels.

LOL.

No words

1 juli 2007…. een memorabele dag in mijn web leven. Eindelijk heb ik mijn eigen blog online onder www.mandarinjuice.com. Ik ben hier in september 2006 mee begonnen met designen editten en testen. Maar na verloop van tijd had ik tijd te kort om me er veel mee bezig te houden en kwam het project blog stil te liggen. In de tussentijd heb ik wel een site gemaakt voor Bärbel en Diederiks trouwerij (afterwedding site is nog te zien op http://www.barbel-en-diederik.info/). Ook werd de werksituatie anders en had ik wat drukker dan gewoonlijk. Maar omdat we in augustus op vakantie gaan naar China en ik nu ook een web enabled gsm heb (de Nokia N95) leek het me nodig om toch weer op te pakken. De laatste 2 weken heb ik er wat vrije uurtjes ingestoken om tot het resultaat te komen wat jullie nu zien. Het hele design komt uit eigen koker met als basis de template van een andere site die compleet is gerestyled.
Ik zal proberen als er wat te melden is hier iets te schrijven en te melden. Kijk voorlopig nog even rond op de subpagina’s over mij, mijn web 2.0 sites etc.

De site is nog niet af want er moet nog veel gebeuren maar in de tussentijd “have fun” en ik zal jullie op de hoogte houden van de progress. Read more »